Category Archives: My life

เดือน 4 ปี 2016

เขียนหัวข้อมาแล้วตกใจ เวลาผ่านไปไวจริงๆ ไวมาก ไวแบบนึกไม่ถึง ไวโคตรพ่อ โคตรแม่ไว จะไวไปไหน

ยิ่งเรามัวแต่ทำไรก็ไม่รู้ไปวันๆ เวลาแม่งยิ่งวิ่งไวเข้าไปใหญ่ โพสนี้เขียนหลังกลับจากอเมริกาได้ 2 วัน อาการง่วงๆ ซึมๆ ช่วงบ่ายยังมีอยู่ แต่ความสว่างของไฟออฟฟิศ ทำให้ยังสามารถดำรงชีวิตอยู่ได้โดยไม่ฟุบหลับไป แต่เมื่อวาน ตอนขับรถกลับบ้านหลังไปซื้อ Macbook Pro มา ง่วงตาแทบจะปิด ยังคิดเลยว่า ขับรถที่อเมริกาว่าง่วงแล้ว ขับรถเมืองไทยง่วงกว่า ดีนะ ที่ใช้เวลาบนท้องถนนไม่นาน ก็ถึงบ้าน กว่าจะทำอะไรเสร็จ จัดการลง Program ซึ่งก็แน่นอน ลง PS/LR ก่อนเลย ฮา

 

สวัสดีปี 2558

ไม่น่าเชื่อว่า เวลาจะผ่านไปไวมาก ตอนเด็กๆ เคยรู้สึกว่าแต่ละอย่าง กว่าจะผ่านไป ช่างเนิ่นนาน เลยมักผลาญเวลาไปกับการเล่นเกมบ้าง ทำสิ่งไร้สาระบ้าง นี่ถ้าย้อนเวลาไปได้ จะไปทำอย่างอื่นแทน แต่บางอย่าง มันก็เหมือนการต่อจุด ถ้าเราไม่ทำแบบนั้นวันนั้น เราอาจไม่เป็นเราในวันนี้ก็ได้

เรื่องการตั้งปณิธานตอนปีใหม่ ก็เริ่มขี้เกียจหล่ะ เพราะรู้สึกว่าหลังๆ ก็เหมือนเดิม สิ่งเดียวที่เราอยากจะเลิกคือเลิกขี้เกียจ และขอให้ตัวเองมีวินัยมากกว่านี้ เป้าหมายก็เขียนแล้ว หลายๆอย่างที่หลายคนบอกว่าทำแล้วจะสำเร็จ ก็ทำหมดแล้ว แต่ความขี้เกียจมันคงแรงกล้ามาก แต่ก็ยังอยากจะเอาชนะมันให้ได้ หรือไม่ก็หาทางประสบความเร็จด้วยความขี้เกียจที่ตัวเองมีแทน 😛

ปลายปีที่แล้ว มีแต่ข่าวเศร้าๆ หดหู่ตลอด เรื่องด้านลบๆที่มากมาย ก็ทำให้เราหดหู่ไปได้เหมือนกัน แม้จะไม้่เกี่ยวกับเราซะทีเดียว ปีนี้ขอให้เป็นปีที่ดีกว่าปีที่แล้วด้วยเถิด _//\\_ สาธุ

สิ่งที่ดีที่สุดที่เกี่ยวกับอนาคต มันจะมาถึงเรา คราวละ 1 วัน…

“The Best Thing about the future is that is comes one day at a time…” สิ่งที่ดีที่สุดที่เกี่ยวกับอนาคต มันจะมาถึงเรา คราวละ 1 วัน.. อับราฮัม ลินคอล์นกล่าวไว้… ด้วยสมองอันน้อยนิดของผม อ่านประโยคนี้ตอนแรกไม่เกท หรือแปลไม่ถูก คิดจนหัวแตก เลยเข้าใจเองว่า สิ่งที่ดีที่สุดที่จะมาถึงเรา ก็คือเวลา.. “เวลา” น่าเป็นสิ่งที่มีราคาแพงที่สุดในโลกนี้ ถ้าเราวัดคุณค่าที่ต้องแลกมาด้วยเงิน เพราะเราสามารถหาเงินเพิ่มได้ แต่หาซื้อเวลาเพิ่มไม่ได้อีก ต่อให้เรารวยล้นฟ้า ซื้อโลกได้ทั้งใบ แต่สุดท้าย เมื่อเรากำลังจะตาย เราก็ไม่อาจซื้อเวลาในชีวิตเพิ่มจากที่เราพึงจะมี แม้แต่…วินาทีเดียว อยากรู้ว่าวินาทีนึงสำคัญแค่ไหน ต้องถามนักวิ่งข้ามรั้วของเวียตนามที่แพ้ให้กับไทยเราในซีเกมส์ล่าสุดดู ผมเคยอ่านเจอนักเขียนคนนึงบอกว่า ถ้าจะทำอะไร อย่าอ้างว่าไม่มีเวลา เพราะเรามีปริมาณเวลาต่อหนึ่่งวันเท่าๆกับคนสำคัญๆในโลกนี้อย่าง หลุยส์ ปาสเตอร์ , ไมเคิล แองเจโล แม่ชีเทเรซ่า ลีโอนาร์โด ดาวินชี หรืออัลเบิร์ต ไอน์สไตน์  ประเด็นสำคัญจึงไม่น่าจะอยู่ที่ เราจะมีชีวิตนานแค่ไหน แต่อยู่ที่ เราใช้เวลาในแต่ละวันไปยุ่งอยู่กับอะไร หมดเวลาแต่ละวันไปกันอะไรบ้าง ถ้าเราเชื่อว่า ชีวิตเป็นเรื่องของการตัดสินใจว่าจะทำอะไรบ้างในเวลาที่จำกัดที่เรามีอยู่ 24 ชั่วโมงในแต่ละวันเนี้ย มันก็ย่อมมีบ้าง ที่เราจะตัดสินใจเลือกพลาดในบางสิ่ง บางอย่างไป จึงมักมีประโยคนี้เกิดขึ้น “..รู้งี้ ไปทำอันนั้นดีกว่า.. รู้งี้ เลือกแบบนี้ดีกว่า..” ดังนั้นถ้าเราจะมีความสุขกับชีวิตเรา กับเวลาที่เรามีอยู่เท่าๆกันคือ เราควรจะใช้ชีวิตอยู่กับปัจจุบันอย่างมีสติ ที่เลือกพลาดไปก็ช่างมัน เพราะเรากลับไปแก้ไขอะไรไม่ได้ สนใจรายละเอียดในทุกสิ่งที่เราทำ ทุกคนที่เราพบ ทุกๆที่ที่เราไป และทุกๆกิจกรรมที่เราเลือกทำ ก็น่าจะพอแล้ว.. อีก 2 วันจะ Christmas แล้ว อากาศแบบนี้ ใน กรุงเทพฯ ในชีวิตคนเราจะเจอได้สักกี่ครั้งกันเชียว โฮกๆๆๆ…